Cips iştem

Kavgasız 3. günümüz sanırım. Nasıl hissediyorum neler düşünüyorum biraz yazacağım. Defterime yazıyorum aslında ama hem üşendim hem oje sürdüm. Bir şeyleri düşünmemeyi ya da aklıma gelse de nasıl arka plana attığımı bilmiyorum. Sanırım güvende ve sevgi ve değerli hissedince güzel şeyler pekişiyor. Güzel anılar olunca da pekişiyor. Sinemaya gitmek çok basit bir şeydi mesela ama bence çok iyi geldi. Benim fikrim şöyle ki psikolojik olarak insanların bağlanma biçimleri var. İsmail bence kaçıngan ben kaygılı bağlanıyorum. Benim kaygılı yapım onun kaçıngan bağlanması ile tencere kapak. Yani olumsuz anlamda. Belki bugüne kadar ondan çaba görseydim yaşadıklarımız bu kadar merkezimizde olmazdı diye düşünüyorum. Annem bana diyor ki seni mutlu görmek istiyorum. İsmaille iyiyseniz sen de iyisin mutlusun seni böyle görmek istiyorum diyor. Kalbimin ve hayatımın merkezi sensin. Bu böyle olmamalı belki bilmiyorum ki. Fotoğraf 12 Şubattan. Ömrümün doğum gününden. Öyle koyasım geldi. Seninle mutlu olmak istiyorum. Bu kadar dümdüz. Her şeyi aşarız ama ben üçüncü bir şahısla ilgili senden kötü bir şey görmek istemiyorum. Kalbim ruhum bedenim hep seni istiyor. Ben sadece seninim ve son nefesime kadar senin olmak istiyorum. Bazı şeylerle nasıl başa çıkılır bilmiyorum bazı şeylerle nasıl başa çıkılacağını bilsem de başaramıyorum. Bazen ne yapacağımı bilmiyorum ve o anlarda da yanımda olmuyorsan kalbim paramparça oluyor. 🧿 koyayım da tadımız kaçmasın.